Shumë prej shqiptarëve nuk e dinë se në historinë e tyre fetare, shqiptarët nuk kanë qenë gjithmonë myslimanë. Gjatë periudhave të ndryshme historike, identiteti fetar i shqiptarëve ka kaluar nëpër disa etapa thelbësore.
Në periudhën e lashtë, para përhapjes së feve të mëdha botërore, shqiptarët ishin paganë dhe adhuronin perënditë e natyrës, përfshirë diellin, ujin dhe stuhitë. Kjo ishte koha e ilirëve, paraardhësit të drejtpërdrejtë të shqiptarëve. Me ardhjen e Perandorisë Romake dhe më vonë të Perandorisë Bizantine, një pjesë e madhe e popullsisë shqiptare u konvertua në krishterim. Në pjesën perëndimore të vendit, shqiptarët u bënë kryesisht katolikë, ndërsa në pjesën lindore kryesisht ortodoksë.
Në shekujt XIII dhe XIV, shumica e shqiptarëve ishin të krishterë, dhe figura historike të shquara, si Gjergj Kastrioti Skënderbeu, ishin katolikë. Megjithatë, me ardhjen e Perandorisë Osmane në shekullin XV, nisi një proces i gjatë dhe kompleks i islamizimit. Ky proces nuk ndodhi menjëherë, dhe për shumë shqiptarë konvertimi në islam kishte motive kryesisht praktike, si ruajtja e tokave, shmangia e taksave të larta dhe përmirësimi i kushteve të jetesës nën pushtimin osman. Edhe pse një pjesë e madhe e shqiptarëve u bë myslimanë, shumë prej tyre ruajtën traditat dhe kulturën e vjetër, ndërsa identiteti kombëtar mbeti më i fortë sesa ndarja fetare.
Në përmbledhje, shqiptarët kanë qenë paganë, pastaj të krishterë, dhe më vonë myslimanë, por gjatë gjithë historisë kanë mbetur shqiptarë mbi të gjitha.