Shkruan: Agron Hoti
Ndërsa ne shqiptarët shprehim ndjeshmëri për konfliktet globale, është e nevojshme të reflektojmë edhe mbi raportin tonë me interesin kombëtar dhe mënyrën se si ndërtojmë qëndrimet tona politike. Parimisht, mbështetja për zgjidhje paqësore dhe të qëndrueshme mes Izraelit dhe Palestinës është qëndrim legjitim dhe i arsyeshëm, ashtu siç është legjitime edhe ruajtja e bashkëpunimit me shtetet që kanë mbështetur dhe vazhdojnë të mbështesin shtetësinë dhe konsolidimin ndërkombëtar të Kosovës.
Çdo viktimë civile, pavarësisht përkatësisë etnike, fetare apo politike, përbën humbje njerëzore dhe duhet trajtuar me ndjeshmëri. Megjithatë, analiza e konflikteve ndërkombëtare nuk mund të bazohet vetëm në emocione, por duhet të mbështetet në vlerësim realist të rrethanave politike, interesave strategjike dhe aleancave ekzistuese.
Në këtë kontekst, duhet pranuar se shoqëria shqiptare, historikisht, ka pasur vështirësi në mobilizimin e plotë të saj për kauzat e veta kombëtare. Ky fakt e bën të domosdoshëm një reflektim më racional mbi mënyrën se si pozicionohemi sot ndaj konflikteve të tjera, veçanërisht kur palë të caktuara në këto konflikte kanë mbajtur qëndrime politike të pafavorshme ndaj Kosovës dhe interesave shqiptare.
Shqiptarët janë një shoqëri me përbërje fetare të larmishme. Pikërisht për këtë arsye, ndërtimi i qëndrimeve politike mbi baza fetare do të ishte jo vetëm i pasaktë, por edhe potencialisht përçarës. Nëse ndjeshmëria dhe solidariteti do të përcaktoheshin nga përkatësia fetare, atëherë do të hapeshin rrugë për standarde selektive dhe kontradiktore, të cilat do ta dobësonin kohezionin kombëtar.
Historia ka dëshmuar se aleancat dhe mbështetja ndërkombëtare nuk ndërtohen mbi baza emocionale apo fetare, por mbi interesa politike, ekonomike dhe të sigurisë. Edhe vetë aktorët ndërkombëtarë veprojnë mbi këtë logjikë. Në këtë kuadër, është e rëndësishme të theksohet se një pjesë e aktorëve politikë palestinezë kanë mbajtur qëndrime të hapura në mbështetje të Serbisë dhe Rusisë, duke mos e njohur ose duke mos e mbështetur Kosovën. Ky është një fakt politik që nuk mund të anashkalohet në analizë.
Po ashtu, rritja e diskursit anti-perëndimor dhe anti-amerikan në hapësirat shqiptare duhet trajtuar me kujdes dhe përgjegjësi, pasi orientimi strategjik i shqiptarëve drejt SHBA-së dhe Perëndimit ka qenë vendimtar për mbijetesën dhe afirmimin e tyre politik. Pa këtë mbështetje, pozita ndërkombëtare e shqiptarëve do të kishte qenë rrënjësisht ndryshe.
Kjo nuk nënkupton arsyetim të dhunës apo shkatërrimit, por thekson nevojën për një qasje të balancuar: kundërshtim të çdo forme dhune, mbështetje për zgjidhje paqësore dhe njëkohësisht ruajtje të një orientimi të qartë politik dhe strategjik. Kombet nuk ndërtojnë të ardhmen e tyre mbi emocione të paqëndrueshme, por mbi kalkulim racional, interesa afatgjata dhe aleanca të qëndrueshme.
Në këtë kuptim, ndjeshmëria njerëzore dhe orientimi politik nuk duhet të ngatërrohen. Solidariteti njerëzor është i rëndësishëm, por mbijetesa dhe zhvillimi kombëtar i shqiptarëve kërkojnë qartësi strategjike dhe përgjegjësi politike.