Sot, 27 vite pas fillimit të bombardimeve të NATO ndaj Serbisë gjatë Lufta e Kosovës, Qëndrim Kryeziu ka ndarë një rrëfim të fuqishëm dhe rrëqethës për përjetimet e tij dhe të familjes gjatë atyre ditëve dramatike në Prishtinë dhe më gjerë.
Ai kujton se nata e 24 marsit 1999 nisi me gëzim, duke festuar fillimin e bombardimeve që shënonin shpresën për çlirim. Por, sipas tij, ky gëzim u ndërpre brutalisht në orët e para të mëngjesit të 25 marsit, kur forcat paramilitare serbe hynë në lagjen Arbëria në Prishtinë.
“Po bënim roje bashkë me kushëririn tim, Shkëlzen Kryeziun. Kur pamë forcat serbe, u përgatitëm për rezistencë me molotovë. Arritëm të godasim një polic serb, por për pak sa nuk u vramë nga breshëritë e automatëve”, rrëfen ai, duke shtuar se familja e tij u shpërnda me forcë nga shtëpitë pas ndërhyrjes së njësive të shumta serbe.
Përballjet nuk ndalën me kaq. Kryeziu tregon se në zonën e “Dy Luanëve” në Tophanë u përballën sërish me forcat serbe, ndërsa shpëtimi erdhi nga një grua e panjohur që strehoi mbi 500 persona në një shtëpi.
Një nga momentet më dramatike, sipas tij, ishte tentativa për ekzekutimin e babait dhe të afërmve të tij pranë “Furrës Moni”, ku ndërhyrja dhe një shumë e vogël parash arritën t’i shpëtojnë nga pushkatimi.
Ai përshkruan gjithashtu një tjetër përballje në Kolovicë, ku mbi 50 plumba u shkrepën drejt tij dhe kushëririt të tij brenda tre ditëve, ndërsa fëmijët e familjes kërkonin të fshiheshin për t’i shpëtuar masakrës.
Më 27 mars, familja u detyrua të largohej nga Prishtina drejt Bllacës me tren. Gjatë rrugës, Kryeziu rrëfen skena të tmerrshme: dhunime, trupa të masakruar dhe njerëz të djegur.
“Na detyruan të ecim mbi shinat e trenit, duke na kërcënuar se kishte eksploziv. Unë dhe Shkëlzeni dolëm përpara për të hapur rrugën për të tjerët”, kujton ai.
Një tjetër moment i rëndë ishte kur ai shpëtoi një fëmijë 4-vjeçar nga duart e forcave serbe, duke rrezikuar jetën e tij dhe duke u fshehur në kushte ekstreme.
Pas disa ditësh në kushte çnjerëzore dhe mungesë ushqimi, familja arriti të largohej drejt Maqedonisë, ku sipas tij përjetuan edhe kërcënime të reja. Më pas, përmes një organizimi të improvizuar, arritën të shkojnë në Shqipëri, konkretisht në zonën e Devollit, ku më në fund gjetën strehim dhe pushim pas ditësh të tëra pa gjumë.
“Janë ditë që nuk harrohen kurrë. Kam parë gjenocid dhe tmerr që duhet treguar brez pas brezi”, shprehet Kryeziu.
Në fund të rrëfimit të tij, ai shpreh mirënjohje të thellë për ndërhyrjen ndërkombëtare:
“Faleminderit Amerikë, faleminderit NATO. Ua kthefshim me të mira në kohët më të vështira.”
Ky rrëfim mbetet një dëshmi e gjallë e vuajtjeve dhe rezistencës së shqiptarëve gjatë luftës në Kosovë, si dhe një kujtesë për historinë që nuk duhet harruar.