Shkruan; Nikollë D.Ukaj
Çdo ditë që kalon, shohim një gjuhë të ulët dhe të egër në skenën publike të Kosovës. Sidomos në politikë, ku fjala duhet të peshojë më shumë se kurrë, ajo po shndërrohet në armë, një mjet për të sulmuar, përçarë dhe manipuluar opinionin. Ky nuk është vetëm një problem komunikimi; është një krizë kulture dhe morale, një reflektim i dobësisë së etikës publike.
Në vend që të ndihmojë në ndërtimin e demokracisë dhe të besimit qytetar, gjuha e dhunshme po i mëson të rinjve se ofendimi është normalitet. Politika e fjalës së egër nuk është politikë është shkatërrim i besimit dhe i institucioneve.
Siç thoshte Voltaire, një nga mbrojtësit më të mëdhenj të lirisë së fjalës:
“Unë mund të mos pajtohem me atë që thua, por do të luftoj deri në fund për të drejtën tënde për ta thënë.”
Kjo frazë duhet të na kujtojë se liria e fjalës nuk do të thotë liri për ofendim dhe përçarje, por për diskutim të hapur, të matur dhe të ndershëm.
Përgjegjësia për të ndërtuar një kulturë të tillë bie në mënyrë të veçantë mbi figurat publike, të cilat kanë detyrimin e madh të vazhdojnë vizionin e paraardhësve tanë që punuan për demokracinë, lirinë dhe mbrojtjen e vlerave tona shoqërore. Spektri publik ka rolin kryesor në përcjelljen e këtij vizioni te gjeneratat e reja, në mënyrë që të ndërtojmë një shoqëri sa më demokratike dhe me aspirata euroatlantike.
Nëse nuk rikthejmë dinjitetin e fjalës, nuk mund të presim dinjitet nga politika dhe institucionet që ajo përfaqëson. Politikanët duhet të japin shembull, media duhet të raportojë me etikë, dhe qytetarët duhet të mos lejojnë që gjuha e urrejtjes të normalizohet.
Fjala e bukur dhe e ndershme nuk është thjesht etike; ajo është themeli i demokracisë dhe i shoqërisë që duam të lëmë pas. Nëse nuk e çmojmë këtë themel, çdo debat publik shndërrohet në betejë pa fitues.