Në vitin 2019, një program televiziv u shtroi një gjëegjëzë parlamentarëve të ndryshëm të AFD-së: ata duhej të dallonin frazat nga Mein Kampf dhe frazat nga Björn Höcke, sot një yll i politikës kombëtare.
Askush nuk ia doli.
Höcke protestoi se “nuk ka gjuhë naziste”: askush, tha ai, nuk më qorton për përdorimin e gjuhës së iluminizmit apo romantizmit. Gjermanishtja është gjermane.
Partia e tij, Alternative für Deutschland, u themelua në vitin 2013 si një grup euroskeptik dhe kundër imigracionit; që atëherë ka pasur deklarata të panumërta nga anëtarët dhe drejtuesit e saj që kanë shkaktuar diskutime.
Presidenti i partisë Tino Chrupalla ka thënë, në TV, se “liria e lëvizjes brenda Evropës është e dëshirueshme, por jo më tej”.
Muajt e fundit, edhe në funksion të votimit në Lindje, kryefjala është bërë ndryshe. “Riemigrimi”: dërgimi i rreth 2 milionë njerëzve “në shtëpitë e tyre”.
Në janar 2024, në liqenin Wannsee pak jashtë Berlinit, nazizmi planifikoi “zgjidhjen përfundimtare”, në një konferencë me ekstremistin austriak Martin Sellner.
AfD shkëputet prej saj, por në deklaratë rithekson se problemi janë emigrantët : “Ka nevojë për riemigrim”.
Zyrtari Dieter Görnert ishte më i hapur në vitin 2018: “Gjuajini ata ose kthejini në Afrikë”.
Militanti Marcel Grauf, në një bisedë, tha se “me kaq shumë emigrantë mund të nevojitet një Holokaust i bukur”.
Një nga baballarët e partisë, avokati Alexander Gauland, në vitin 2016 tha se gjermanët mbështesin Boateng, por askush nuk do ta dëshironte atë fqinj.
Boateng përgjigjet me të qeshur, partia e detyron Gauland të kërkojë falje, por numri i komenteve raciste nga radhët e AfD-së është me të vërtetë një hemorragji.
Deputetja Beatrix von Storch foli për “mbrojtjen e kufijve me armë”. Stefan Brandner, parlamentar nga Thuringia tha se familjet e refugjatëve sirianë përbëhen nga “babai, nëna dhe dy dhi”.
Partia i vendos baza teorike armiqësisë ndaj emigrantëve që kujtojnë teoritë e racës.
Në Youtube ka video nga viti 2015 në të cilat Hocke shpjegon me qetësi se “evolucioni i ka dhënë Afrikës dhe Evropës dy strategji të ndryshme riprodhuese”.
“Në shekullin e XXI-të, lloji i zgjerimit afrikan që pohon jetën takohet me europianin frikacak që mohon vetveten”.
Nga teoritë e racës del edhe emri i keq Umwolkung, “shkëmbimi i popullsisë”, të cilin figurat më ekstreme të partisë si Max Krah e përdorin gjerësisht.
Revizionizmi
Vetë Krah tha në maj se kurrë nuk do të them se kushdo që kishte veshur një uniformë SS ishte kriminel”.
Më pas u largua nga bordi i partisë; jo përpara se Marine Le Pen të mohonte aleancën me AfD.
Fjalimi më i famshëm i Höcke është nga viti 2017 për krahun rinor të partisë: ish profesori i historisë sulmon Memorialin e Holokaustit në Berlin.
“Ne jemi të vetmit njerëz në botë që ndërtojmë një monument të turpit të vetvetes në zemër të kryeqytetit”.
Dy muaj më vonë, në Wall Street Journal, ai përsëriti se “problemi i madh me Hitlerin është se ai flitet si i keq absolut. Por asgjë në histori nuk është e zezë apo e bardhë”.
Höcke shpesh ka bërë thirrje për një “kthim 180 gradë në politikën e kujtesës”.
Si? Siç sugjeron ish-udhëheqësi i partisë Frauke Petry, për shembull.
Ajo vjen edhe nga Lindja, nga Dresden. Në vitin 2016 ai shkaktoi polemika duke thënë se “mësimi i historisë në shkollat gjermane nuk është i balancuar”.
“Holokausti mësohet në mënyrë gjithëpërfshirëse, por vuajtjet e gjermanëve, si bombardimi i Dresdenit dhe keqtrajtimi i të burgosurve gjermanë të luftës nga rusët dhe amerikanët, anashkalohen”.
Ekskursionet në memorialet e kampeve të përqendrimit janë “të rëndësishme për studentët që të kuptojnë se çfarë mund t’u bëjnë njerëzit njerëzve të tjerë. Por po ashtu duhet raportuar se pas Luftës së Dytë Botërore amerikanët lanë të burgosurit gjermanë të luftës të vdisnin nga uria në kampet e Rhein”.
Artikujt e egër revizionistë të nënshkruar “Landolf Ladig” kanë qarkulluar prej vitesh në revistat ultra të djathta.
Sipas shumë hetimeve, ishte një pseudonim i Björn Höcke, të cilin ai e mohonte gjithmonë.
Megjithatë, elemente stilistike nga epoka e Hitlerit përsëriten shpesh në fjalimet e tij dhe ai i pagoi dy herë në gjykatë.
Në maj 2021, dhe në korrik të këtij viti, ai u dënua për përdorimin – në dy raste të ndryshme – moton “Alles für Deutschland”, një klasik i milicisë hitleriane.
Për më tepër, vëzhguesit politikë bëjnë vazhdimisht paralele me ngritjen e nacionalsocialistëve nën Adolf Hitlerin.
Partia e Hitlerit mori pjesë për herë të parë në qeverinë e Turingisë në vitin 1929.
Gjithçka filloi aty.
Korrektësia politike
Në krye të AfD-së, së bashku me Chrupalla-n, ulet Alice Weidel, e lindur në vitin 1979.
Asaj i pëlqen të thotë se “korrektësia politike do të përfundojë në landfillin e historisë”.
Kur në televizor një komentator i përgjigjet “epo, atëherë le të themi se neonazisti…ka të drejtë”, ajo e padit atë (humbet).
Vetë Weidel është protagonist i një prej gjesteve shumë të rralla anti-ruse të AfD-së, parti, e cila për shumë vëzhgues është thellësisht e infiltruar nga Kremlini.
Maj 2023, si çdo vit, politikanët gjermanë shkojnë në pritjen e ambasadës ruse në Berlin: përkujtohet disfata e nazizmit në duart e Ushtrisë së Kuqe.
Ajo dezerton duke thënë se “unë nuk festoj humbjen e vendit tim nga një ish-pushtet pushtues”.
Për pjesën tjetër, armiqësia maksimale ndaj Ukrainës. Weidel dhe Chrupalla, në qershor 2024, kur Zelensky viziton Bundestagun, largohen.
“Ne refuzojmë të dëgjojmë një folës të kamufluar. Mandati i Zelenskyt ka skaduar. Ukraina ka nevojë për një president paqeje të gatshëm për të negociuar”.
Marrë nga “Corriere della Sera”, përshtatur për “Albanian Post”.