Një shkrim i ri nga arbëreshi Italo Elmo
Perkthyer ne shqip nga Diana Doci .
Kohë pas kohe, dikush ka gjithmon dëshirë të shprehet polemikisht dhe në kundërshtim me të vërtetën historike, për shkak të simpatizimit për grekun, ose për shkak të mungesës së njohurive në histori, dhe do të donte të përkeqësojë gjithçka që është thënë dhe shkruar deri më tani. Kjo ndodhi edhe për heronj të mëdhenj kombëtarë si Gjergj Kastrioti Skënderbeu, të cilin disa e shohin si njeri të parë, për të zvogëluar figurën e tij të rëndësishme dhe rolin e tij në mbrojtjen e krishtërimit në periudhën mesjetare.
Duke thënë këtë, do të duhej të eliminohet gjithë kultura popullore dhe repertorët e saj kulturorë (literatura popullore e De Radës, Serembës, Santorit, për të cilat përmenda disa shkrimtarë vetëm), ku shfaqet shqiponja si imazhi i bashkimit të shqiptarëve në kohën e Skënderbeut, pikërisht për shkak se gjuha e arbëreshëve është emërtuar e njëjta si gjuha arbëreshe (gjuha arbëreshe), e cila është pjesë e gjuhës së përgjithshme shqipe dhe rrjedh nga varianti toskë (toskë) i folur në jug të Shqipërisë.
Emblema e shqiponjës bicefale ka një histori të gjatë në Shqipëri dhe daton në periudhën e heroit kombëtar shqiptar, Gjergj Kastrioti Skënderbeu, i cili përdorte këtë simbol gjatë luftës për pavarësinë e vendit në shekullin XV. Shqiponja bicefale është një simbol i rëndësishëm për popullin arbëresh dhe paraqet identitetin e vendit. Për ata që janë simpatizues të grekut, ndërsa unë nuk jam, do të duhej të rilexohet historia e Skënderbeut dhe e Shqipërisë mesjetare sa më shpejt.
Ju kujtoj se zbulimi i hartës nga studiuesi Artan Shkreli, “për dashurinë e të vërtetës”, ka mbyllur gojën, në fushën historike, turqve, grekëve dhe serbëve! Harta e realizuar në vitin 1455 nga kartografi Bartolomeo Pareto, nxjerr në pah toponimin Scandebeco në zemër të Ballkanit të Jugut, në qendër të kësaj hapësire midis detit Adriatik dhe detit Egje. Një rast i jashtëzakonshëm që dëshmon për madhështinë e Skënderbeut, ku emri i një territori identifikohet me emrin e një personazhi dhe populli i tij në Evropën e asaj kohe. Në atë periudhë, ne arbëreshët, ishim ende në Tokën e Shqiponjave!
Shënime shtesë: Shqiponja bicefale është gjithmonë një nga simbolet karakteristike të heraldikës së Perandorisë Bizantine. Në periudhën antike, ajo përfaqësonte ikonën e Zeut, babin e të gjithë zotave dhe mbrojtësit e shtetit. Si e tillë, ajo funksiononte si simbol i fuqisë së Romës dhe imperatorit të saj dhe përdorej si flamur nga ushtria. Shqiponja bicefale, në periudhën bizantine, u bë simbol i Romës së Re dhe dy gjysmët e Imperatorisë, të bashkuar pas rrëzimit të Perëndimit ose bashkimit të Azisë dhe Evropës. Edhe Gjergj Kastrioti Skënderbeu, si shumë udhëheqës të tjerë, merrte shqiponjën bicefale për të simbolizuar fuqinë e Shqipërisë në luftën kundër turqve, duke vazhduar ta përdorte gjatë gjithë kohës së ekzistencës së tij, për të mbajtur bashkë popullin e tij.
Në periudhën romake, humbja e saj ishte shenjë e një dështimi të rëndë, një ngjarje që ndodhte rrallë, si gjatë betejës së pyllit të Teutoburgut në 9 pas Krishtit, kur tre shqiponja bicefale ranë në duart e armikut gjermanik. Flamujt mbroheshin deri në vdekje, ose gjatë betejave, kishin qenë thurur në tokë në mënyrë që të shmangej humbja e tyre. Humbja e tyre ishte arsye për turp dhe mund të shkaktonte shpërqendrimin e njësive.
/TV Arbëria