Shkruan: Peter Sloterdijk
Ekziston një paradoks që përbën ndjesinë e frikshme të epokës sonë, sepse pavarësisht kureshtjes sonë të lindur — njerëzit janë qenie neofile — faktori i frikës që posedojmë shkakton gjithashtu neofobi, pra frikën nga risia.
Njerëzit janë, nga vetë natyra e tyre, krijesa të hapura ndaj mjedisit dhe ndaj botës. Dhe aftësia për të mësuar është në fakt karakteristika e tyre kryesore.
Që në fëmijëri, ne mësojmë diçka që qeniet e tjera të gjalla nuk e bëjnë. Ne mësojmë të flasim. Ndërtojmë fjalorë që rriten nga 100 fjalë në mbi 1000 fjalë, në 10,000 fjalë e më shumë.
E gjithë jeta është në të vërtetë një proces i përhershëm i përvetësimit të mënyrave të reja të shprehjes. Prandaj, sigurisht që kjo nuk vjen vetëm nga mungesa e aftësisë për të mësuar.
Megjithatë, ekziston një element frenues, dhe ai është inercia e institucioneve. Kjo do të thotë se, sapo diçka të jetë mësuar, disa reflekse ushtrohen dhe institucionalizohen, si nga brenda ashtu edhe nga jashtë — nga jashtë në formën e institucioneve, nga brenda në formën e zakoneve.
Sapo ana e habitus-it, elementi zakonor, merr më shumë përparësi mbi mësimin e së resë, atëherë kemi të bëjmë më tepër me një shoqëri tradicionale, ku e kaluara mbetet gjithmonë dominuese.
Në personin e Donald Trump, një pothuajse analfabet që është ngjitur në krye të një fuqie botërore. Sipas predispozitave dhe prirjeve të tij, Donald Trump nuk është politikan. Ai është një tregtar, në rastin më të mirë një kloun që luan rolin e diktatorit.
Ai hyri në garën politike si jo-politikan. Ishte një njeri i botës së televizionit. Ai e shndërroi një cilësi jopolitike në një armë politike. Dhe publiku amerikan nuk njihet për rezistencë ndaj qasjeve të tilla me prag të ulët.
Siç e shprehu aq saktë eseisti amerikan H. L. Mencken, asnjë politikan në Amerikë nuk ka dështuar ndonjëherë sepse kishte një mendim tepër të lartë për shijen e publikut.
Demokracia në fakt fillon duke kundërshtuar vetveten: duke i dhënë secilit të drejtën e votës, secili fiton edhe të drejtën për të hequr dorë nga një zgjedhje e nuancuar dhe për të duartrokitur menjëherë një diktator.
Pra, historia e demokracisë në nivel shtetëror ka qenë e paqartë dhe ambigue që nga fillimi.