Sipas analizës së Arben Fetoshi, 23 marsi i vitit 1989 shënon një nga momentet më kritike në historinë moderne të Kosova, kur Slobodan Milošević formalizoi planin për serbizimin e saj përmes suprimimit të autonomisë.
Ky proces, i paraprirë nga narrativa e “viktimizimit” e ndërtuar nga Akademia e Shkencave dhe Arteve e Serbisë, synonte legjitimimin e dhunës si mekanizëm mbrojtës. Sipas Fetoshit, autonomia e garantuar me Kushtetutën e vitit 1974 ishte pengesë kyçe juridike për këtë projekt, e cila u tejkalua përmes propagandës dhe masave represive që synonin ndryshimin demografik.
Në vitet pasuese, përjashtimet masive nga puna, represioni në arsim, media dhe administratë, krijuan një regjim frike ndaj shqiptarëve. Megjithatë, kjo politikë nuk arriti të shuajë rezistencën. Organizimi paralel i institucioneve të Republikës së Kosovës dhe rezistenca paqësore u shndërruan më pas në rezistencë të armatosur me Ushtria Çlirimtare e Kosovës, duke e bërë të pamundur realizimin e projektit serb.
Kulmi i kësaj përplasjeje erdhi në vitin 1999, kur ndërhyrja e NATO i dha fund fushatës së dhunshme, të dokumentuar si përpjekje për spastrimin etnik të shqiptarëve nga Kosova.
Megjithatë, Fetoshi thekson se pas humbjes ushtarake, Serbia ka vazhduar me strategji hibride, duke përdorur propagandën