Agjërimi gjatë muajit të Ramazanit mund të ketë efekte të dëmshme në shëndetin publik, sipas një analize të publikuar nga Frashër Oseku, i cili i referohet një sërë studimesh mjekësore ndërkombëtare mbi ndikimet fiziologjike të agjërimit.
Sipas tij, ndonëse shumë besimtarë deklarojnë përfitime subjektive shëndetësore nga agjërimi, treguesit e shëndetit publik në disa vende tregojnë rritje të frekuencës së pacientëve në shërbimet emergjente gjatë Ramazanit.
Në analizë thuhet se studime shumëvjeçare të realizuara nga mjekë në vende me shumicë myslimane kanë evidentuar shtim të rasteve të ulcerës gastro-duodenale dhe komplikimeve të saj, përfshirë perforimin dhe hemorragjinë e brendshme. Këto gjendje lidhen me agjërimin, stresin fiziologjik dhe ndryshimin e ciklit cirkadian të metabolizmit.
Po ashtu, sipas autorit, gjatë Ramazanit vërehet përkeqësim i disa sëmundjeve kronike, veçanërisht diabetit mellitus. Në literaturën mjekësore përmenden raste të rritjes së acidocetozës dhe hipoglikemisë tek pacientët që trajtohen me insulinë, si pasojë e ndryshimeve në oraret e ushqimit dhe marrjes së terapisë.
Një tjetër shqetësim i ngritur lidhet me pacientët astmatikë, të cilët në disa raste shmangin përdorimin e inhalatorëve gjatë agjërimit, duke rritur rrezikun për episode që kërkojnë trajtim intensiv.
Analiza përmend gjithashtu shtim të problemeve kardiovaskulare, përfshirë hipertensionin, isheminë urgjente dhe çrregullime të tjera të qarkullimit të gjakut. Sipas autorit, ndryshimet dietore dhe konsumimi më i lartë i ushqimeve të yndyrshme dhe ëmbëlsirave gjatë mbrëmjeve të Ramazanit konsiderohen ndër faktorët kryesorë ndikues.
Një element tjetër problematik, sipas analizës, është marrja jo e rregullt e barnave, pasi disa pacientë i përshtatin oraret e medikamenteve me kohën e agjërimit, gjë që mund të përkeqësojë gjendjen e tyre shëndetësore.
Autori i referohet disa studimeve të publikuara në revista mjekësore ndërkombëtare, përfshirë American Journal of Gastroenterology, Diabetes Research and Clinical Practice dhe British Medical Journal, të cilat trajtojnë ndikimin e agjërimit në pacientë me sëmundje specifike.
Në përfundim, analiza thekson se pohimet individuale për përfitime shëndetësore nuk duhet të zëvendësojnë vlerësimin mjekësor profesional, duke sugjeruar që personat me sëmundje kronike të konsultohen me mjekun para vendimit për të agjëruar.