Basri Beka ka publikuar një analizë lidhur me verdiktin e Dhomës Gjykuese dhe mundësinë e kundërshtimit të tij në procedurën e Apelit, duke identifikuar tri çështje që, sipas tij, duhet të jenë në fokus të mbrojtjes.
Beka argumenton se verdikti nuk është i paprekshëm dhe se, sipas analizës së tij, ai mbështetet në tri pika që mbrojtja duhet t’i kundërshtojë me argumente juridike.
Sipas Bekës, këto pika janë mungesa e kontrollit efektiv, rasti i Behajdin Allaqit dhe interpretimi i Komunikatës Nr. 61.
1. Kontrolli efektiv
Beka thotë se përgjegjësia komanduese kërkon aftësi materiale për të parandaluar ose ndëshkuar veprat penale dhe se, sipas tij, titujt formalë apo autoriteti politik nuk janë të mjaftueshëm.
Duke iu referuar jurisprudencës së TPIY-së, përfshirë çështjet Çelebići, Halilović dhe Kordić & Čerkez, ai argumenton se mbrojtja duhet të kundërshtojë mënyrën se si është trajtuar struktura e UÇK-së gjatë viteve 1998–1999.
Sipas tij, UÇK-ja funksiononte si një lëvizje guerile e decentralizuar, ndërsa Shtabi i Përgjithshëm, sipas pretendimit të tij, nuk kishte mjete të tilla si polici ushtarake operative, regjistra zyrtarë apo sistem gjyqësor funksional.
2. Rasti i Behajdin Allaqit
Pika e dytë që Beka veçon është rasti i Behajdin Allaqit.
Ai pretendon se, në mungesë të trupit, zhvarrimit, identifikimit me ADN apo raportit mjekoligjor, duhet të shqyrtohen me kujdes provat që lidhen me vdekjen dhe përgjegjësinë penale.
Beka iu referohet vendimeve të mëhershme të TPIY-së në çështjet Limaj dhe Haradinaj dhe argumenton se ekzistenca e hipotezave alternative duhet të merret parasysh në vlerësimin e provave.
Sipas tij, mbrojtja duhet të kundërshtojë konstatimet që, në vlerësimin e tij, janë mbështetur në dëshmi të tërthorta dhe të kërkojë respektimin e standardit të provës “përtej dyshimit të arsyeshëm”.
3. Komunikata Nr. 61
Si pikë të tretë, Beka përmend interpretimin e Komunikatës Nr. 61 dhe pretendon se deklaratat publike apo komunikatat informative nuk mund të konsiderohen automatikisht si pranim i krimit apo dëshmi e qëllimit kriminal.
Ai kundërshton interpretimin e deklaratës se Behajdin Allaqi kishte “rënë dëshmor”, duke argumentuar se komunikatat gjatë luftës mund të kishin edhe funksion informues e politik.
Sipas Bekës, një komunikatë e tillë nuk duhet të barazohet automatikisht me provë të ekzistencës së një Ndërmarrjeje të Përbashkët Kriminale apo me pranim të përgjegjësisë penale.
Në fund të analizës së tij, Beka thotë se mbrojtja, në parashtresën ankimore, duhet të kërkojë pranimin e ankesës, anulimin e konstatimeve për përgjegjësi penale apo komanduese dhe shpalljen e pafajësisë për pikat përkatëse.
“Drejtësia nuk ndërtohet mbi supozime. Ajo kërkon prova. Dhe kur provat mungojnë, dyshimi shkon në favor të të akuzuarit”, shkruan Beka.