Melihate Tërmkolli mbetet një nga zërat më të rrallë në hapësirën publike shqiptare që nuk i nënshtrohet oportunizmit politik dhe as presionit të narrativave të importuara. Ajo flet qartë, pa ekuivoke dhe pa frikë aty ku shumë të tjerë zgjedhin heshtjen ose relativizimin.
Vlera e saj qëndron pikërisht në këtë: në guximin për të identifikuar dhe denoncuar një fenomen që për vite me radhë është trajtuar me kujdes të tepruar – infiltrimin e klerit islam politik në jetën publike dhe përpjekjet për ta zhvendosur boshtin identitar të shqiptarëve nga kombi tek feja.
Ajo nuk e sheh këtë si çështje besimi individual – që është e drejtë e pacenueshme – por si projekt politik të strukturuar, i cili synon të dobësojë vetëdijen kombëtare dhe orientimin perëndimor të shqiptarëve. Dhe pikërisht këtu qëndron rëndësia e ndërhyrjes së saj: në ndarjen e qartë mes fesë si çështje personale dhe përdorimit të saj si instrument ideologjik kundër interesit kombëtar.
Deklarimet që ajo ka nxjerrë në dritë ndër vite, përfshirë ato të figurave të caktuara të klerit që e vendosin fenë mbi shtetin dhe Kushtetutën, nuk janë thjesht opinione – janë sinjale alarmi. Ato tregojnë për një linjë mendimi që nuk përputhet me themelin mbi të cilin është ndërtuar shteti i Kosovës: një shtet laik, me identitet kombëtar dhe orientim euro-atlantik.
Tërmkolli ka meritën që nuk e ka lejuar këtë të kalojë pa u sfiduar. Ajo ka qenë konsistente në qëndrimin e saj se çdo tentativë për të politizuar fenë dhe për ta shndërruar atë në platformë paralele ndaj shtetit është thelbësisht antikombëtare.
Në një realitet ku shpesh ndërtohen narrativa të rreme për “harmoni” duke fshehur problemet reale, ajo zgjedh përballjen direkte me to. Kjo e bën të pakëndshme për shumëkënd, por pikërisht për këtë arsye është e domosdoshme.
Sepse një shoqëri që nuk i identifikon dhe nuk i adreson këto rryma në kohë, rrezikon të humbasë jo vetëm koherencën e saj politike, por edhe vetë identitetin e saj historik.
Melihate Tërmkolli, me qëndrimet e saj të drejtpërdrejta dhe të pakompromis, mbetet një nga figurat që e mban të hapur këtë debat – jo për përçarje, por për qartësi. Dhe qartësia, në çështje të tilla, është parakusht për mbijetesë kombëtare.
Vlera e saj qëndron pikërisht në këtë: në guximin për të identifikuar dhe denoncuar një fenomen që për vite me radhë është trajtuar me kujdes të tepruar – infiltrimin e klerit islam politik në jetën publike dhe përpjekjet për ta zhvendosur boshtin identitar të shqiptarëve nga kombi tek feja.
Ajo nuk e sheh këtë si çështje besimi individual – që është e drejtë e pacenueshme – por si projekt politik të strukturuar, i cili synon të dobësojë vetëdijen kombëtare dhe orientimin perëndimor të shqiptarëve. Dhe pikërisht këtu qëndron rëndësia e ndërhyrjes së saj: në ndarjen e qartë mes fesë si çështje personale dhe përdorimit të saj si instrument ideologjik kundër interesit kombëtar.
Deklarimet që ajo ka nxjerrë në dritë ndër vite, përfshirë ato të figurave të caktuara të klerit që e vendosin fenë mbi shtetin dhe Kushtetutën, nuk janë thjesht opinione – janë sinjale alarmi. Ato tregojnë për një linjë mendimi që nuk përputhet me themelin mbi të cilin është ndërtuar shteti i Kosovës: një shtet laik, me identitet kombëtar dhe orientim euro-atlantik.
Tërmkolli ka meritën që nuk e ka lejuar këtë të kalojë pa u sfiduar. Ajo ka qenë konsistente në qëndrimin e saj se çdo tentativë për të politizuar fenë dhe për ta shndërruar atë në platformë paralele ndaj shtetit është thelbësisht antikombëtare.
Në një realitet ku shpesh ndërtohen narrativa të rreme për “harmoni” duke fshehur problemet reale, ajo zgjedh përballjen direkte me to. Kjo e bën të pakëndshme për shumëkënd, por pikërisht për këtë arsye është e domosdoshme.
Sepse një shoqëri që nuk i identifikon dhe nuk i adreson këto rryma në kohë, rrezikon të humbasë jo vetëm koherencën e saj politike, por edhe vetë identitetin e saj historik.
Melihate Tërmkolli, me qëndrimet e saj të drejtpërdrejta dhe të pakompromis, mbetet një nga figurat që e mban të hapur këtë debat – jo për përçarje, por për qartësi. Dhe qartësia, në çështje të tilla, është parakusht për mbijetesë kombëtare.